گريه حضرت سجاد عليه السلام در مصائب شهيد كربلا - Maghaleh
 
 
 












 

 

گريه حضرت سجاد عليه السلام در مصائب شهيد كربلا

كتاب: قصه كربلا، ص 523

نويسنده: على نظرى منفرد

امام صادق عليه السلام فرمود: امام زين العابدين عليه السلام، چهل سال در مصائب پدر بزرگوارش گريست در حالى كه روزها، روزه، و شبها بيدار بود و خدا را عبادت‏مى‏كرد، و گاهى وقتى خادم او افطار آماده مى‏كرد و نزد آن بزرگوار مى‏نهاد، حضرت در حالى كه بشدت مى‏گريست به او مى‏فرمود: چگونه آب بنوشم در حالى كه پدرم را با لب تشنه شهيد كردند؟ !

خادم امام سجاد عليه السلام نقل مى‏كند: روزى دنبال حضرت به صحرا رفتم، امام عليه السلام روى تخته سنگى مشغول عبادت شد و سر به سجده گذارده فرمود: «لا اله الا الله حقا حقا لا اله الا الله تعبدا ورقا لا اله الا الله ايمانا و صدقا» و من شمردم كه حضرت هزار بار اين ذكر را در حالى كه مى‏گريست در سجده تكرار فرمود، و چون از سجده سر برداشت به ايشان عرض كردم: مولاى من! آيا وقت آن نرسيده كه كمتر گريه كنيد؟

فرمود: واى بر تو! يعقوب پيامبر عليه السلام دوازده پسر داشت، يكى از آنها از جلوى چشم او پنهان شده بود، آنقدر گريست كه مويش سپيد، قدش خميده و چشمش نابينا شد، حال آنكه من پدر و برادران و عموها و ديگر عزيزانم را روى زمين قطعه قطعه ديدم در حالى كه سر به بدن نداشتند (1) .

يك پسر گم كرد يعقوب از فراقش كور شد*چون نگريم من كه يك عالم پدر گم كرده‏ام

و به قولى فرمود: من هرگاه ياد فرزندان فاطمه عليها السلام در روز عاشورا مى‏افتم و يا عمه‏ها و خواهرانم را مى‏بينم، داغم تازه مى‏شود و اشكم سرازير مى‏گردد (2) .

پى‏نوشت‏ها:

1.الملهوف 87؛ بحار الانوار 45/ .149

2.حياة الامام الحسين 3/ .427


[ بازگشت ]




چند رسانه ای    نرم افزار    انجمن ها    مراکز    دیگر پایگاهها    ارتباط با ما