معرفی امام هادی(ع) - Maghaleh
 
 
 












 

 

معرفی امام هادی(ع)

تحليلى از تاريخ دوران دهمين خورشيد امامت، ص 13

مركز تحقيقات سپاه پاسداران انقلاب اسلامى

دهمين پيشواى شيعيان، حضرت امام على بن محمد الهادى عليه السلام در نيمه ذيحجه، سال 212 هجرى (1) در «صريا» (2) متولد شد. نام مباركش «على‏»، كنيه‏اش «ابوالحسن‏» (3) ، و القابش: «نجيب‏»، «مرتضى‏»، «هادى‏»، «نقى‏»، «عالم‏»، «فقيه‏»، «امين‏»، «مؤتمن‏»، «طيب‏»، «متوكل‏» و «عسكرى‏» (4) مى‏باشد و مشهورتر از همه «هادى‏» و «نقى‏» است.

پدر آن گرامى، پيشواى نهم، حضرت جواد عليه السلام و مادرش بانوى گرانقدر و با فضيلتى به نام «سمانه مغربيه‏» است كه به «سيده ام الفضل‏» معروف بود. (5) محمد بن فرج مى‏گويد:

«ابوجعفر، محمد بن على عليه السلام مرا خواست و فرمود: كاروانى كه برده فروشى در ميان اوست و كنيزانى همراه خود دارد از راه مى‏رسد. سپس هفتاد دينار به من داد و امر كرد با آن، كنيزى را با مشخصاتى كه داد بخرم.

من ماموريت را انجام دادم. اين كنيز كه «ام ولد» (6) بود همان مادر «ابوالحسن‏» عليه السلام است. (7)

قدر و منزلت اين بانوى گرامى بدان پايه بود كه امام هادى درباره‏اش فرمود:

«مادرم عارف به حق من مى‏باشد و اهل بهشت است. شيطان سركش به او نزديك نمى‏شود و مكر زورگوى لجوج به وى نمى‏رسد و خداوند حافظ و نگهبان اوست و او در زمره مادران صديقين و صالحان قرار دارد. » (8)

پى‏نوشت‏ها:

(1) ر. ك. مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 401، اعلام الورى، ص 339 و كافى، ج 1، ص 497. نقلهاى ديگرى مانند 27 ذيحجه همان سال، و دوم و سوم و سيزدهم رجب سال 214 هجرى نيز ذكر شده است. براى آگاهى بيشتر به بحار الانوار، ج 50، ص 116 - 113 مراجعه كنيد.

(2) نام روستايى در 6 كيلومترى مدينه كه حضرت موسى بن جعفر عليه السلام آن را تاسيس كرده بود. (ر. ك. مناقب، ج 4، ص 382)، ولى در معاجم مربوط به بلدان از چنين قريه‏اى ذكرى به ميان نيامده است. بر همين اساس ضبط دقيق آن مشخص نيست. در برخى منابع نيز «صربا» ضبط شده است.

(3) به آن حضرت «ابوالحسن ثالث‏» نيز گفته مى‏شود. در اصطلاح محدثان «ابوالحسن اول‏» امام كاظم عليه السلام و «ابوالحسن ثانى‏» امام رضا عليه السلام است.

(4) مناقب، ج 4، ص 401. القاب ديگرى نيز براى آن حضرت ذكر شده است. (ر. ك. دلائل الامامة، ص 217. )

(5)مناقب، ج 4، ص 401.

(6) به كنيزى گفته مى‏شود كه از صاحب خود داراى فرزند مى‏شود و همين خصوصيت موجب آزادى او پس از مرگ مالكش مى‏گردد.

(7) دلائل الامامة‏» ص 216 و اثبات الوصية، ص 193.

(8) همان مدرك.


[ بازگشت ]




چند رسانه ای    نرم افزار    انجمن ها    مراکز    دیگر پایگاهها    ارتباط با ما